De documentenmap
Sommige voorwerpen worden niet zozeer gedragen als wel toevertrouwd. De documentenmap is er een van: een stille metgezel van een leven van papieren, van contracten en paspoorten en het kleine archief dat een beroep achterlaat. Op maat gemaakt, in volnerf leder, is zij gesneden om de papieren van duizend dagen te overleven.
De huid, in haar geheel gekozen
Het begint, zoals het moet, met de huid die heel wordt gelaten. Volnerf leder behoudt de buitenste laag die het dier in zijn leven droeg, de nerf ongeschuurd, ongecorrigeerd, trouw aan zijn eigen geschiedenis. Tegen het licht gehouden toont het de vage topografie van een rug die ooit ademde: een geheelde schram, een wending van de vezel, een diepte die geen reliëfdruk kan nabootsen. Wij kiezen om vastheid en om temperament, om een huid die zal vouwen zonder protest en een herinnering aan de vouw zal vasthouden. Niets hier is verborgen onder pigment. Wat u draagt is het materiaal zelf, enkel gevraagd om zich met gratie te gedragen.
De zadelsteek, met de hand
Twee naalden, één draad, een enkele naad bewerkt van beide zijden tegelijk. De zadelsteek is de trage kunst, elke lus vergrendeld tegen haar buurvrouw, opdat, mocht ooit een steek het begeven, de naad niet rafelt maar eenvoudigweg wacht, vasthoudend. Een machine naait sneller en vergeet eerder. De hand leest het leder terwijl zij vordert, leidt de els er behoedzaam doorheen, trekt het linnen strak op dezelfde adem telkens weer. Daarom overleeft de naad het voorwerp dat haar omringt: zij was nooit een kortere weg, slechts een belofte gemaakt in draad, herhaald tot de lijn waar is.
De rand, gepolijst tot steen
Een rand is waar minder werk zichzelf verraadt. Hier wordt de ruwe vleeszijde bijgesneden, bevochtigd, behandeld en dan gepolijst, onder wrijving getrokken tot de open vezels gaan liggen en zich sluiten tot één enkele, verglaasde lijn die het licht vangt als gepolijst hoorn. Het vergt geduld en een warme hand; het kan niet worden overhaast, enkel verdiend. Aldus verzegeld weerstaat de rand de kleine schuringen van een werkend leven: het glijden in een koffer, de overgang over een bureau, de duizend stille wrijvingen van het gebruikt worden. Het voorwerp is niet voltooid wanneer het af lijkt, maar wanneer het gereed is om mee te leven.
« Leder veroudert niet zozeer als dat het onthoudt: en de hand die het draagt schrijft de enige patina die het waard is te hebben. »
Met de tijd verdonkert de huid waar de hand terugkeert, verwarmt het goud, rijst de halve zon in de hoek iets verder in haar eigen licht. De papieren zullen komen en gaan: gesigneerd, gestempeld, afgegeven. De map blijft, op maat gemaakt en gemaakt om hen te overleven, het discrete archief van een beroep in stilte bewaard. Gesigneerd, zoals al ons werk, door FFGR & IFGR.
